In het kort:

  • Oekraïne: De PVV steunt Oekraïne slechts procedureel; conform de coalitieafspraken. Er ontbreekt urgentie en intrinsieke motivatie, zelfs bij een mogelijk passief Amerika onder Trump.
  • Israël: De Roon (PVV) verdedigt Israël onvoorwaardelijk, relativeert internationaal recht en legitimeert illegale nederzettingen. Dit standpunt ondermijnt de internationale rechtsorde en schaadt de positie van Nederland als profiteur van de liberale wereldorde gebaseerd op regels en mensenrechten.
  • Trump: De Roon (PVV) prijst Trumps verkiezing, maar biedt geen oplossingen voor de gevolgen van het America First-beleid. Europese samenwerking wordt genegeerd vanwege ideologische overwegingen.

Inleiding

Deze week wordt de begroting voor Buitenlandse Zaken plenair behandeld. In tegenstelling tot de bijwagen van de PVV, in casu BBB, had de PVV wel een Kamerlid afgevaardigd om deze begroting te behandelen. Dhr. De Roon mocht dat namens de PVV doen. De spreker namens de PVV liet zien dat de partij nog altijd geen adequate antwoorden heeft op de veranderende wereld, met name de politieke wisseling in Amerika, dat isolationistischer zal worden. De Roon klampt zich vast aan het Trans-Atlantische bondgenootschap en heeft geen enkel scenario uitgewerkt voor het geval Amerika daadwerkelijk afstand neemt, of wil dat niet uitwerken omdat de oplossingen en handelingen niet stroken met de partij-ideologie: meer steun aan Oekraïne en hechtere Europese samenwerking.
Daarnaast is de PVV, zoals algemeen bekend, een uitgesproken pro-Israëlpartij. Deze staat kan niets fout doen bij de PVV, en de uitspraken/beginselen van het internationaal recht kunnen wel gerelativeerd worden als Israël ze overtreedt.

Oekraïne:

Uiteraard kwam de oorlog in Oekraïne uitgebreid aan bod tijdens de begroting Buitenlandse Zaken. Al meer dan duizend dagen slaagt Oekraïne erin om de misdadige inval van Poetin tegen te houden. De Roon neemt desondanks nog altijd een zeer procedurele, koele houding aan ten aanzien van de steun aan Oekraïne. Wanneer Kamerleden om duidelijkheid vragen omtrent het Oekraïne-standpunt, verwijst De Roon slechts naar wat is afgesproken in het Hoofdlijnenakkoord: “Wij zullen nakomen wat is afgesproken. We zullen Oekraïne dus blijven steunen binnen de mogelijkheden die er zijn.” Bij de PVV is echter nog steeds geen intrinsieke motivatie te bespeuren om Oekraïne te steunen, terwijl dit Europese volk zich in een existentiële crisis bevindt. Dit wordt des te meer bevestigd wanneer zijn coalitiegenoot van de VVD, dhr. Van der Burg, aangeeft dat het (hoogstwaarschijnlijk) noodzakelijk is om extra militaire en humanitaire middelen aan Oekraïne te leveren, gezien het feit dat de VS vanaf medio januari een isolationistische koers lijkt te varen. De Roon toont echter weinig enthousiasme: “Voorlopig is daar helemaal geen geld voor in de Nederlandse begroting. Ik zie dat niet, in ieder geval.”

De urgentie ontbreekt dus volledig. De Roon wil immers eerst zorgvuldig nagaan of er wel voldoende budgettaire ruimte is, maar het is duidelijk dat de begroting ,in het geval van een passieve VS, grondig moet worden herzien. Een weerloos Oekraïne kan immers leiden tot veel verstrekkendere (financiële) gevolgen, zoals een grotere vluchtelingenstroom naar West-Europa en een versterkte positie van Rusland in het hart van Europa. Dus De Roon kan wel zeggen dat er geen geld voor is, maar daar moet geld voor worden vrijgemaakt en dat gaat dan helaas ten koste van de financiering van andere beleidsdomeinen.

Israël:

De Roon sprak zich, als vertegenwoordiger van een pro-Israëlpartij, ook uitermate positief uit over Israël. Volgens hem is Israël een staat die zich kranig verzet tegen het islamisme. Daar heeft De Roon dan ook uitermate veel bewondering voor. Daarnaast waarschuwde hij voor het scenario waarin Israël ten prooi valt aan vijandige mogendheden: “Als Israël valt, zullen wij daar de nadelige gevolgen van ondervinden.” De Roon vindt dat Nederland er alles aan moet doen om Israël op wat voor manier dan ook te ondersteunen. Hij suggereerde zelfs dat het verstandig zou zijn een Nederlands fregat naar Israël te sturen als steun in de rug, zij het dat het puur een symbolische daad is. De Roon vond het aan het einde van zijn betoog ook nog de moeite om opnieuw stil te staan bij de verschrikkingen van 7 oktober en in het verlengde daarvan de gegijzelde Israëlische burgers door Hamas.

Dat een Nederlandse partij het bestaansrecht van Israël en haar recht op zelfverdediging ondersteunt, vind ik volstrekt rechtvaardig, zeker vanuit historisch opzicht. Maar wat Israël sinds 7 oktober heeft gedaan, dat is buiten alle proporties. De collaterale schade, waaronder het aantal burgerslachtoffers (50.000 doden), staat in geen verhouding tot wat er op 7 oktober is gebeurd. Dat er onder deze slachtoffers een groot aantal geharnaste Hamas-strijders zouden zijn, blijkt tevens onzin: 70% van de burgerslachtoffers in Gaza waren vrouwen en kinderen.

Voorts zijn er ook honderdduizenden indirecte burgerslachtoffers te betreuren, omdat Israël doelbewust kritieke publieke voorzieningen vernietigt, zoals ziekenhuizen. Dat torenhoge aantal indirecte slachtoffers is ook te verklaren door het feit dat Israël de bevoorrading van het oorlogsgebied bemoeilijkt. Hoogleraar Holocaust-geschiedenis Amos Goldberg stelt daarom dat, gecombineerd met dehumaniserende en extremistische taal van de extreemrechtse Israëlische regering, er sprake is van genocide. Dat laat ik in het midden, ik vind dat namelijk een juridische kwestie waar het Internationaal Gerechtshof te Den Haag over moet oordelen. Het is hoe dan ook volstrekt helder dat Israël disproportioneel heeft gehandeld na de pogrom van 7 oktober. De internationale gemeenschap moet er alles aan doen om Israël tot matiging te dwingen. De Roon gaat dat ,met zijn blinde liefde voor Israël, in ieder geval niet doen als Kamerlid van de grootste partij van Nederland.

Ik vind het medeleven voor de slachtoffers van 7 oktober dan ook niet oprecht bij de Roon. Het getuigt van pure selectieve verontwaardiging. Waarom staat De Roon uitgebreid stil bij de slachtoffer van 7 oktober, terwijl die tienduizenden burgerdoden en honderdduizenden indirecte slachtoffers het niet waard zijn om bij stil te staan? Dit wekt bij mij de indruk dat een Israëlisch leven meer waard is voor de PVV dan een Palestijns leven. Die indruk is in het recente verleden overigens al bevestigd, toen De Roon de Palestijnen aanmerkte als een ‘nepvolk’, dat heeft naar mijn inziens een uiterst dehumaniserende connotatie.

Tijdens de begrotingsbehandeling van Buitenlandse Zaken liet De Roon verder blijken dat de illegale nederzettingen acceptabel zijn. Ondanks dat het Internationaal Gerechtshof afgelopen zomer nog heeft geoordeeld dat deze Israëlische nederzettingen illegaal zijn, relativeert De Roon het gezag van dit instituut. Volgens De Roon moet er onderhandeld worden over de exacte juridisch-territoriale status van dit gebied: “Of het illegaal is zal uiteindelijk moeten worden uitgemaakt in onderhandelingen over wat nou het gebied voor de Palestijnen en wat het gebied voor de Israëliërs is.” Dat is onzin: er ligt een oordeel, en daar heeft Nederland zich naar te schikken. De Roon beroept zich verder op de vrijheid van meningsuiting; hij ziet het nu eenmaal anders dan het Hof: “Als het Internationaal Gerechtshof over dit soort zwaar politieke zaken op die manier tot een oordeel komt, mag je daar best anders over denken. En dat doe ik dus.”

Dat dit zo’n gepolitiseerde zaak is, komt doordat de Israëlische regering actief de kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever bevordert en deze soms zelfs als speerpunt gebruikt tijdens verkiezingscampagnes. Daar kunnen die rechters niet zoveel aan doen; het is immers een statelijke actor die de kwestie ‘politiek maakt’. Dat maakt de nederzettingen niet minder illegaal.

Verder staat het De Roon natuurlijk vrij om kritiek te uiten op een internationaal orgaan en de legitimiteit ervan; ook dat behoort tot de vrijheid van meningsuiting. Echter, zijn partij heeft begin dit jaar ingestemd met een rechtsstatelijk basislijnakkoord waarin internationale verdragen worden gerespecteerd. De Roons inbreng brengt eerder de internationale rechtsorde in diskrediet dan dat deze wordt gerespecteerd. Dit blijkt ook uit het feit dat De Roon het proces van de betreffende gerechtelijke uitspraak aanhaalt om twijfel te zaaien over de waarde van de rechterlijke uitspraak: “Het Internationaal Gerechtshof heeft een uitspraak gedaan. Die uitspraak is met de kleinst mogelijke meerderheid tot stand gekomen. Er waren heel veel dissenting opinions. Dat betekent dat het net zo goed anders had kunnen uitvallen.”

Kortom, het basislijnakkoord wordt op allerlei manieren met voeten getreden. De Roon schetst een naar zijn mening ideaal verloop van gebeurtenissen om de juridische status van de nederzettingen nader te bepalen: “Er moet eerst onderhandeld worden.” Tegelijkertijd downplayt hij de waarde van de uitspraak omdat hem de rechtsgang niet zint, terwijl deze gewoon conform de procedures is verlopen. Vorige week zagen we al dat het basislijnakkoord een dode letter is, gezien de racistische uitlatingen in de Minister Raad. Maar ook in het parlement blijkt dat dit het geval te zijn. Immers, NSC of een andere coalitiegenoot is na dit opmerkelijke voorval niet naar de interruptiemicrofoon gesneld om De Roon hier kritisch over te bevragen; ze vonden het allemaal wel best wat De Roon te melden had.

Naast het zorgelijke gegeven dat de papieren werkelijkheid, waarin gestreefd werd naar het rechtsstatelijk inkaderen van de PVV, volstrekt niet lijkt overeen te komen met de praktische realiteit, schaadt deze visie van de PVV ook het landsbelang. Het Westen wordt al (terecht) beticht van ongelooflijke hypocrisie. Wij zouden opkomen voor de vrije, liberale wereldorde, waarbij mensenrechten hoog in het vaandel staan. Als een westers land zich echter schuldig maakt aan grove mensenrechtenschendingen, kijkt het Westen weg. Deze hypocrisie, samen met het feit dat het Westen in economische en demografische zin zijn machtspositie verliest, zal de fundamenten van ‘onze’ liberale wereldorde aantasten. De aantrekkingskracht van de liberale wereldorde, gebaseerd op mensenrechten, (enige) gelijkwaardigheid tussen staten en vrije handel, zal versneld afnemen als kleine westerse landen zoals Nederland dit systeem ook niet meer respecteren. De Roon draagt daar in het parlement in ieder geval aan bij, en de heer Wilders zal daar tijdens zijn bezoek aan de Westelijke Jordaanoever ongetwijfeld ook een wezenlijke bijdrage aan leveren als schaduwpremier van ons land. Terwijl piepkleine (westerse) landen zoals Nederland juist zo gebaat zijn bij die op regels gebaseerde wereldorde. Dit bewijst opnieuw dat die zelfverklaarde nationalistische partijen de eigen nationale belangen vooral in de wielen rijden met hun ridicule opvattingen.

PVV gokt en hoopt op de isolationistische VS onder Trump

De Roon bejubelt de verkiezingsoverwinning van Trump. Eindelijk zullen kernwaarden zoals ‘patriottisme’ en ‘vrijheid’ weer zegevieren. De ‘fantastische’ verkiezingsoverwinning maakt het daarbij vanzelfsprekend mogelijk om af te geraken van de regering-Biden, die een doelloos en richtingloos buitenlandbeleid zou voorstaan, aldus De Roon: “Het fantastische [aan Trumps verkiezing] is natuurlijk dat de regering-Biden aan de kant is gezet, dat de Democraten met hun gebrek aan beleid, in wezen, op het gebied van internationale zaken aan de kant zijn gezet.” Dat het presidentschap van Trump helemaal niet ‘fantastisch’ nieuws is, en al helemaal niet voor Nederland, moest De Roon schoorvoetend erkennen. Om de negatieve effecten van het America First-beleid te verlichten, zouden we namelijk met een charmeoffensief moeten aanvangen om Trump te binden aan Europa en om de invoertarieven van tafel te vegen. Opvallend is dus dat De Roon met multinationale oplossingen komt om de negatieve gevolgen van het Trump-beleid te dempen, terwijl hij eerst dat patriottisme (lees: protectionisme) van Trump zo bewierookte.

We moeten -volgens De Roon- de waarheid onder ogen zien dat de ‘fantastische’ Trump president is geworden, en daar moeten we mee zien samen te werken. En het trans-Atlantische bondgenootschap is en blijft de belangrijkste organisatie waarop onze veiligheid is gestoeld, aldus De Roon. In beginsel heeft De Roon natuurlijk gelijk: wij moeten pragmatisme bedrijven en proberen toch met het isolationistische Amerika de betrekkingen zo goed mogelijk te houden, omdat wij eenmaal afhankelijk zijn van het Amerikaanse militaire apparaat. De president van Oekraïne, Volodymyr Zelensky, is bijvoorbeeld vanaf dag één met zo’n charmeoffensief begonnen. Zelensky zei dat hij er heilig van overtuigd was dat Trump snel een einde zou kunnen maken aan de oorlog.

Wat er ontbreekt aan de inbreng van De Roon, is dat hij helemaal geen scenario’s uitwerkt voor het geval Trump daadwerkelijk van de NAVO een hersendode organisatie maakt en zich afkeert van ons continent. Dan is vergaande samenwerking binnen Europa noodzakelijk, en zal de militaire en humanitaire steun aan Oekraïne substantieel verhoogd moeten worden.

Dit zijn ook helemaal geen ondenkbare scenario’s, kijkend naar de verkiezingscampagne van Trump, maar ook gezien het feit dat Trump allerlei opzienbarende mensen aanstelt voor zijn regering, waaronder Tulsi Gabbard, die betoogde dat de VS biologische wapens aan het fabriceren waren op Oekraïens grondgebied. Een theorie die evident afkomstig is van de Russische staatspropaganda. Als Trump zulke (Russofiele) figuren om zich heen verzamelt, dan kun je niet enkel en alleen je hoop vestigen op de trans-Atlantische gemeenschap. Ik zou dat dan ook als wensdenken en naïviteit beschouwen. Dat wensdenken komt weer voort uit het feit dat de PVV natuurlijk niets moet hebben van intensievere Europese samenwerking en het verhogen van de steun aan Oekraïne. Het doemscenario van een afgedreven Amerika dient daarom zoveel mogelijk weggemoffeld te worden.

Conclusie:


De PVV beseft nog altijd niet dat Europa autonomer zal moeten functioneren om de isolationistische tendensen in de VS enigszins te kunnen compenseren. Er is een aanzienlijke dosis wensdenken te bespeuren bij de PVV: ‘De VS zal ons nog wel helpen.’ Daar moet je helemaal geen rekening mee houden. Zeker als het om (internationale) veiligheid gaat, moet men alternatieve scenario’s uitdenken. Maar die alternatieve scenario’s resulteren in onwenselijke oplossingen die niet stroken met de standpunten van de PVV: steun aan Oekraïne verhogen en een verdieping van de Europese samenwerking. Dus spiegelt de PVV een beeld van de werkelijkheid voor waarin Trump wel een uitzondering voor ons (=Europa) zal maken voor zijn America First-beleid.

Als het om Israël gaat, zien we dat de PVV sommige vormen van humanitair leed simpelweg zwaarder laat wegen dan ander leed. Dat is een moreel verwerpelijk standpunt. Op termijn zal dit ook de soft power van het Westen aantasten; met name in het opkomende Globale Zuiden zal ons dit veelvuldig worden aangerekend. Het internationaal recht interesseert de PVV ook helemaal niets, terwijl Nederland als kleine natie juist belang heeft bij een op regels gebaseerde wereldorde. De Roon draagt met zijn onredelijke Israël-standpunt bij aan de verdere afbraak van deze wereldorde: het recht van de sterkste is leidend. Nederland zal hier vroeg of laat de rekening voor gepresenteerd krijgen; dat kan niet anders.

Steun het anti-populistische geluid!

Wil je dit opiniërende platform maandelijks steunen met een bescheiden financiële bijdrage? Dat kan via deze link: Columns (stripe.com) Of steun het platform eenmalig met een bedrag naar keuze invullen: https://buy.stripe.com/00g176ce24rc3Cg3cc