Laat me voorop stellen: het interesseert me niet dat er mensen zijn die zouden willen dat opiniestukken als dit, bedoeld in het maatschappelijk belang, verboden waren en dat sommigen van hen je haatmail sturen met de vraag – in het gunstigste geval – of je wilt ophouden met je ‘deugberichten’. En begin alsjeblieft al helemaal niet tegen me over ‘onpatriottisch’, want ik heb inderdaad al praktisch vanaf mijn geboorte helemaal niets met etno-nationalisme en daar ben ik retetrots op.
 

Wij zijn momenteel dagelijks getuige van een wrede genocide. Zo één waarvan we ooit zeiden en in onze jeugd op school en op 4 en 5 mei ons hele leven leerden: “Dit nooit weer”. Het Nederlandse volk heeft één keer grotendeels werkloos – toegekeken hoe ruim 100.000 landgenoten volgens het Nazi- en NS-spoorboekje werden afgevoerd naar hun dood. ‘Dit’ dus wel weer, alleen nu zogenaamd ver-van-ons-bed. Toch is de genocide in Gaza via nieuws- en social media  bijna live te volgen in onze huiskamers. Onze demissionaire regering, onze volksvertegenwoordigers en wij als volk zijn door artikelen 91 t/m 94 van onze Grondwet gehouden aan het VN-Genocideverdrag (1948). Hierdoor krijgt ons land wat mij betreft niet nog eens de kans om weg te kijken terwijl tienduizenden medemensen moedwillig worden afgeslacht en uitgehongerd. Dit alleen al niet omdat we ons deze keer niet kunnen verschuilen achter het bange mensen alibi van een wrede, vergeldende, Teutoonse laars in ons nek.

De Israëlische krant Haaretz publiceerde een serie artikelen, waarvan één op 27 juni en het meest recente op 16 september, waarin het onder andere diverse soldaten en officieren van het IDF interviewt over hun orders en de gevolgen daarvan in Gaza. Een sluipschutter in de Nahal Brigade verklaarde: “Elke dag hebben we dezelfde missie: de humanitaire hulp beveiligen in het noorden van de Strip.” Zij die op hulpgoederen wachten proberen naar voren te komen om een goede plek in de rij te bemachtigen, maar vóór hen bevindt zich een grens die voor hen niet zichtbaar is. “Een lijn die, als zij eroverheen gaan, betekent dat ik hen kan neerschieten,” legt Benny uit. “Het is een soort kat-en-muisspel. Zij proberen elke keer via een verschillende route te komen en dan ben ik daar met mijn sluipschuttersgeweer, en de officieren schreeuwen tegen me: “Knal ze neer, knal ze neer”. Ik vuur elke dag 50-60 kogels af. Ik ben gestopt de voltreffers te tellen. Ik heb geen idee hoeveel ik er heb gedood, veel. Kinderen.”

We zien hier dezelfde ‘banaliteit van het kwaad’ die Hannah Arendt beschreef tijdens het proces van Nazi-kopstuk en oorlogsmisdadiger Adolf Eichmann in Israël, in 1961. Hoe gruwelijke daden kunnen worden gepleegd door ogenschijnlijk gewone mensen die niet per se kwaadaardig zijn, maar simpelweg bevelen opvolgen en bureaucratische procedures volgen. Arendt merkte op dat figuren zoals Eichmann, een belangrijke organisator van de Holocaust, misschien niet per se monsterlijk leken maar eerder ‘onopvallend’ of onopmerkelijk waren, doordat ze zich richtten op hun carrière en het volgen van regels. Dit toonde volgens haar aan dat kwaad zich kan manifesteren als een ondoordachte deelname aan system(at)ische wreedheden in plaats van als diepgewortelde schurkenstreken.

IDF-soldaat/sniper Benny had zijn geweten kunnen laten spreken en de consequenties kunnen aanvaarden, maar deed dat niet. 80 procent van de Israëlische bevolking zou zijn geweten kunnen laten spreken, maar steunt nog altijd het Gaza-‘beleid’ van oorlogsmisdadiger Netanyahu – en trouwens ook dat van de illegale bezetting en kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever in het streven naar een Groot-Israël en ‘Lebensraum’. Israël laat hetzelfde gedrag zien als de beulen van de voorouders van haar Joodse bevolking; het is één van de meest aangrijpende voorbeelden in onze tijd van de tragiek van de menselijk conditie.

Het leiderschap van de EU zou zijn geweten kunnen laten spreken… maar de geschiedenis leert hen blijkbaar niets. Ook de ‘leiders’ van de EU – nota bene gegijzeld door de onwil van het grote en machtige Duitsland, dat toch zeker zijn les over genocide zou moeten hebben geleerd – en Nederland bewijzen dagelijks de banaliteit van het kwaad. Door niet steviger in te grijpen. Door geen sancties op te leggen aan de Israëlische kabinetsleden, politici van de regeringscoalitie, leidinggevende ambtenaren, legerleiding en bekende plegers van deze oorlogsmisdaden. Door geen volledige handelsboycot af te kondigen. Door geen voorwaardelijk, allesomvattend wapenembargo in te stellen. En door niet parallel daaraan actief te streven naar een gezamenlijke Europees-Arabische VN-vredesmacht in Gaza – zonder de aan deze genocide actief medeplichtige Amerikanen – met als belangrijk nevendoel om het terroristische Hamas te laten verbieden door een nieuw, onafhankelijk en democratisch gekozen Palestijns bestuur, te ontwapenen en te ontmantelen.

Met minder dan dat kan het falende EU-leiderschap zich niet rehabiliteren. De Nederlandse demissionaire regering van VVD en BBB kan dat al niet meer; zij heeft kans na kans gekregen en heeft als medestander aan de goede kant van de geschiedenis afgedaan. Ook als Duitsland en andere EU-leden, zoals Nederland, ophouden zich tegen sterker ingrijpen te verzetten, moeten zij en hun leiders door het ICJ worden aangeklaagd voor schending van het Genocideverdrag en medeplichtigheid aan genocide. Dat de politieke en bestuurlijke leiders van de EU zich hoe dan ook electoraal en democratisch zullen moeten verantwoorden, spreekt voor zich. Europese Commissie voorzitter Ursula von der Leyen en haar collega’s zouden voltallig moeten aftreden en worden vervangen. Om een geloofwaardige partner te blijven in een rechtvaardige wereld moet de bezem door Europa na dit schokkende en schaamteloze verzaken.

Ingrijpen moet. De genocide moet nu stoppen. Totdat Hamas slechts een bittere herinnering is, totdat Israël het moorden stopt en zich terugtrekt uit Gaza en van de Westelijke Jordaanoever – en daar de illegale nederzettingen ontmantelt en kolonisten repatrieert – en minimaal totdat in Gaza en heel Palestina de wederopbouw op stoom is. Onderhandelingen over de uitgangspunten van VN Resolutie 242 uit 1967 en minder dan een tweestatenoplossing, met genocideplegers en het volk dat hen in overgrote meerderheid steunt, zijn uitgesloten. De wederopbouw van Palestina in Gaza en op de Westbank gaat veel geld kosten, waarvoor in eerste instantie Israël aansprakelijk kan en moet worden gesteld, maar waaraan mogelijk ook medepleger Amerika, Europa en staten in het Midden-Oosten zullen moeten bijdragen. Dit is de prijs voor het morele falen en het te lang in meerderheid volgehouden wegkijken en ‘Wir wissen es nicht’, ook van het electoraat, de burgers.
 
Mede door het verzaken van de EU zijn er inmiddels naar schatting – volgens een peer reviewed methodiek die in januari werd gepubliceerd in The Lancet – al 400 duizend directe ()) en indirecte dodelijke Palestijnse slachtoffers gevallen. Bijna 20 procent van de bevolking van vóór 7 oktober 2023, 1 op de 5 Palestijnen, is al dood of zal onvermijdelijk nog sterven.

Voor de opdrachtgevers en uitvoerders van de eerder beschreven oorlogsmisdaden en van deze genocide, en voor hun actieve én stille medeplichtigen, ook in Europa en Nederland, past voor de rest van hun leven, wakend, slapend en dromend, slechts de negende cirkel van de hel in Dante’s Inferno – daar waar de verraders van de medemenselijkheid ook de doodsschreeuwen van de slachtoffers constant door merg en been gaan. En voor Netanyahu en zijn regime van genocidale politici en bureaucraten rest daarnaast, uiteraard, de beklaagdenbank van het ICJ, het vonnis en de gevangenis.