Vanmorgen trok Wilders de stekker uit het kabinet, dacht hij. Na “een nachtje slapen” had Wilders eindelijk de moed om te doen waar hij al ruim een jaar zo ongeveer om de twee weken mee dreigde, namelijk om uit het kabinet weg te lopen. De strategie van weglopen heeft op sociale media al geleid tot een acroniem als het over het geblondeerde fenomeen gaat: Wilders Always Chicken Out, ofwel WACO. Omdat deze man de afgelopen tijd al veel te veel aandacht heeft opgeëist stel ik voor dat we hem vanaf nu ook zo noemen. Het enige alternatief, “de schreeuwer voorheen bekend als Wilders” ofwel DSVBAW is namelijk niet uit te spreken.

Nu we kunnen aanschouwen waar een jaar ruziemaken en kibbelen tot heeft geleid is het tijd om na te denken over wat er écht toe doet: hoe verder? We zitten namelijk flink in de puree. Het stikstofdossier is nog geen millimeter dichterbij de oplossing, de bouw van de o zo nodige huizen stagneert als gevolg daarvan, de energietransitie loopt vertraging op mede door de destructieve politiek van het gevallen kabinet (iets met cold turkey een salderingsregeling de nek omdraaien en de fiscale facilitering van E-voertuigen stoppen). Het non-probleem asielmigratie behoeft feitelijk geen oplossing, alleen structureel beleid: namelijk het scheppen van voldoende opvangcapaciteit – de toestroom daalt immers gestaag als gevolg van het in de EU gesloten migratiepact. Hoezo ‘Faber-effect’?

De verwachting is dat er spoedig verkiezingen gehouden zullen moeten worden. Ofschoon er zonder meer een meerderheidskabinet geformeerd zou kunnen worden heeft GL-PvdA daar om moverende redenen geen trek in. Zonder verkiezingen blijft immers de grote bruine PVV-vlek in de blauwe bankjes zitten, met alle risico’s van dien. De PVV zal gestraft worden voor een jaar lang lanterfanten en een forse krimp gaan doormaken, zo is de algemene verwachting. Politieke aberraties NSC en BBB zullen eveneens worden gedecimeerd wegens aanhoudend prutswerk. De vorige week nog maakte de BBB een niet heel erg opgemerkte draai door opeens ‘islamisering’ als een probleem aan te duiden. Het CDA staat op winst. Blijft er een vraag over: wat moet er met de VVD gebeuren?

Onder Yesilgöz is de VVD een loco-PVV geworden, u weet wel, het merkloze aspirientje van Kruidvat. Daarbij is in de laatste maanden het eten met mes en vork ook afgeschaft. Enige beschaving en morele begrenzing is inmiddels geheel verdwenen. De VVD werd onder Yesilgöz het onverholen voorportaal van de PVV-amateurclub. Het pleasen van het naar de PVV overgelopen kiezerssmaldeel mag wat kosten: het gehele asiellingo is overgenomen van de PVV, het bedienen van bemiddeld en rijk Nederland is tot normaliteit verheven, het reduceren van ‘de hardwerkende Nederlander’ tot slechte marketingslogan inmiddels een feit. De VVD heeft in de afgelopen dertien maanden precies niets gedaan voor haar oude achterban: de middenstanders, MKB-ers, mensen die inderdaad hard werken. Nee, in plaats daarvan wordt de rijkste 1% op haar wenken bediend, worden belastingen op arbeid verhoogd en kan ‘hardwerkend Nederland’ op basis van de trickle down-mythe gewoon barsten.

Ik kan niet anders dan concluderen dat de VVD in de laatste zes à acht maanden intern is geradicaliseerd. De gang van zaken op het laatste partijcongres, waar een aantal bepaald duidelijke moties zijn ingediend, is illustratief. Het pleit van een grote groep VVD-ers om terug te keren naar liberale waarden en de geoorbelde oren niet naar de PVV te laten hangen waren vergeefs. Yesilgöz c.s. gingen door op de heilloze weg van het veronachtzamen van morele waarden, het aanwijzen van ‘de ander’ als oorzaak van alle problemen, het napraten van PVV-mantra’s over een niet-bestaande asielcrisis en intussen janken op de gang in de nabijheid van de patatbalie in het Kamergebouw waar de pers in het algemeen rondhangt.

Deze VVD pretendeert een rechtse volkspartij te zijn, die zich ook het midden wil toe-eigenen. Het probleem is echter dat de VVD inmiddels zo geradicaliseerd is dat ze met de beste wil van de wereld geen middenpartij meer genoemd kan worden. Het roofbaronnenschap maakt er de dienst uit, dat schaamteloos met het aanjagen van arbeidsmigratie – beter gezegd: moderne uitbuiting met de wet in de hand – de belangen van het grotere bedrijfsleven en het kapitaal dient. Daar heeft de sociale huurder, alleenstaande ouder, schoolgaand kind met leerproblemen helemaal niets aan. Nu, de VVD doet er ook niets aan – ze billijkt immers bezuinigingen op alles wat er voor deze groepen in het leven is geroepen.

De vraag dringt zich dan ook op wat er met die VVD zou moeten gebeuren. De liberale factie binnen de VVD is monddood gemaakt. Radicaal-rechts maakt er de dienst uit. Als de VVD een bestuurderspartij wil zijn dan neemt ze afscheid van die rechts-radicale vleugel en kiest voor het middenfatsoen, namelijk daar waar de VVD vandaan komt en waar ze thuishoort. Yesilgöz c.s. vinden vast en zeker wel ergens een baan – Otto Workforce zoekt altijd paprika-inpakkers….

Zonder de geradicaliseerde VVD is er eindelijk ruimte voor wat dit land écht nodig heeft: normale, solide politiek.