Terwijl de bezorgde liberaal en VVD’er Pim van Strien, Wethouder in Noordwijk, op LinkedIn een oproep tot debat in zijn partij deed, in de hoop dat de partij zijn liberale koers weer op zou pakken, waren Nieuw Sociaal Contract, de BoerBurgerBeweging én de VVD in Den Haag in een felle strijd verwikkeld geraakt. Voor de duidelijkheid, niet over het varen van een liberale dus rechtsstatelijke koers, wel over de invulling van de open gevallen plek op het Ministerie van Asiel en Migratie.

Reputatie
Omdat de PVV-ministers en staatssecretarissen op bevel van hun Obersturmbannführer al het werk uit handen lieten vallen, vertrokken ze een illusie armer naar huis. Ook Marjolein Faber, die haar rol als bestuurder verwarde met het leiden van een bedrijf in klaphekken en draaideuren, in een jaar tijd niets voor elkaar kreeg en stug doorging op haar ingeslagen weg waarvan iedereen wist dat die doodliep, behalve Faber zelf.

De verweesde en achtergebleven partijen, waaronder die van Pim van Strien, de VVD, stortten zich vervolgens als aasgieren op het lijk dat de PVV achterliet – er viel tenslotte veel te halen, de gunst van ‘het volk’ dat er volgens deze drie nog steeds van overtuigd is dat Asiel en Migratie het ‘duizend dingen doekje van Nederland’ is: alle asielzoekers op transport, Nederland weer gelukkig. Dat na die paradijselijke rust de échte problemen genadeloos zichtbaar worden, dat was voor de BoerenBedrogBeweging, Verscheurd Sociaal Contract en de PVVD wederom een zorg voor later. Eerst de vermaledijde asielzoekers, liefst met die hele ‘woke’ beweging het land uit. Nederland moet tenslotte weer Nederland worden: de strakgetrokken lap grond naast Duitsland en België waar geen kreukje in mag zitten. Laat staan een kritische stem die duidelijk maakt dat onder die lap een beerput ligt, die van het stinkende rechts-extremisme.

Wanneer het immers over uitzetten en deportaties gaat, heeft Nederland een reputatie hoog te houden. Voortvarend zijn we als natie zelden, behalve wanneer onschuldige mensen het land uitgezet moeten worden. Vergeleken met andere landen in Europa werden in de Tweede Wereldoorlog in ons land tenslotte de meeste Joden naar de vernietigingskampen gedeporteerd. Scrupules waren er niet. Terughoudendheid ook niet. Het moest gewoon gebeuren. Punt.

Trumpisme
Nu Geert Wilders de regering Schoof heeft opgeblazen om aandacht te blijven vragen voor een verzonnen probleem en de PVV, net als zusterpartij AfD uit Duitsland het liefst vandaag nog alle asielzoekers wil deporteren, staan de drie overgebleven partijen te trappelen om ‘het volk’ te demonstreren dat zij als échte bestuurders dit keer wél van aanpakken weten. Oftewel, eruit met die gelukszoekers, wegwezen, op transport.

Of het ze lukt, daar zit het probleem niet, wíe het mag gaan doen dus met de eer gaat strijken, daar komen ze met zijn drieën niet uit. Ze willen deze PVV-bonus alle drie even graag. Om een beeldspraak te gebruiken, het is het vruchtbaar maken van omgewoelde grond. Dan kan de tuinarchitect zélf na 29 oktober de leiding overnemen en het karwei afmaken. Rechtsstatelijkheid is dan allang ten grave gedragen en daarmee de band met de voormalig bondgenoot de VS in ere hersteld. Trumpisme zal onder zijn ‘band-of-brother’ Wilders ook in ons land prima gedijen.

Ware gezicht
De oproep van VVD’er Pim van Strien, “ga met elkaar in debat”, is van het nobele en beschaafde soort. Echter, van een straatvechters-in-maatpak-club maak je geen tot de verbeelding sprekend operagezelschap. Met een beetje mazzel een operettevereniging, maar die transformatie had de VVD onder Mark Rutte eerder doorgemaakt, niets nieuws onder de zon dus, wat dat betreft. De tragische denkfout die Pim van Strien maakt, is dat er geen masker bij de VVD is afgezet, de partij heeft zijn ware gezicht laten zien: een rechts-extremistische, illiberale, populistisch partij voor ‘het volk’, wie dat ook moge zijn. Het debat dat Pim van Strien intern voeren wil is daarom kansloos. Het zal er voor de vorm zijn, net als het liberale gedachtegoed dat al die jaren glimmend in de VVD-etalage heeft gelegen. Dat commerciële product werd aanvankelijk goed verkocht. Echter, zo werd het afgelopen anderhalf jaar duidelijk, het liberale gedachtegoed werd een winkeldochter en die had een naam, Dilan Yesilgöz, onverkoopbaar artikel derhalve, of, als alternatief, eerdaags in de aanbieding mét PVV-sticker. Zonder korting, dat dan wel….

Rechtsstaat
Als rechtgeaarde liberaal zal Pim, ‘what’s in a name’ van Strien zijn energie in iets anders moeten steken: het beginnen van een nieuwe winkel. Strak in de verf, helverlichte etalage, een paar goeie salesmensen, midden in een drukbezocht winkelcentrum, naast andere, integere collega’s. Dit Nieuw Liberaal Geluid hoeft maar één ding te doen: een foto van Jan Rudolph Thorbecke in de etalage zetten. Meteen zal de winkel vol staan met nieuwsgierige klanten. In korte tijd kunnen landelijk filialen geopend worden. Dat de partij die Pim van Strien achterliet in zijn geheel opging in een groezelig transportbedrijf, daar heeft Nieuw Liberaal Geluid een prima antwoord: De Rechtsstaat. Reken maar dat daar vraag naar is.
Het échte volk wil tenslotte ook wat. Hoogste tijd dat die groep eindelijk bediend gaat worden.

Niek Vink