Vive la révolution! 

Vandaag is de illiberale eenmans’partij’ PVV getroffen door een paleisrevolte, waarbij bijna 1/3e van het aantal Kamerleden zich heeft afgesplitst van Wilders, omdat deze te autoritair en te weinig democratisch handelt. De afgescheiden Kamerleden zijn het ook inhoudelijk oneens met Wilders’ weigering om met andere partijen samen te werken.

Natuurlijk zat deze breuk eraan te komen. Immers, ondanks al zijn getier en schuimbekkende haatzaaierij, heeft Wilders in het ruim twintigjarig bestaan van zijn sektarische eenmanspartij nooit ook maar iets bereikt. Sterker nog, Wilders komt de twijfelachtige eer toe dat hij de enige politicus in de geschiedenis is die, toen hij eenmaal aan de macht was, nóg minder bereikte dan vanuit de oppositie en terwijl dát al niets was. Gelukkig waren veel kiezers het al zat dat Wilders’ rabiate racisme uitsluitend werd overstegen door zijn incompetentie, die onder meer bleek uit zijn selectie van malcontente haatzaaiers die nóg incompetenter zijn dan hij. De breuk toont ook de zwakte aan van het verbindende vermogen van Wilders die, net zoals Trump, redeneert dat wie niet met hem is tegen hem is, en dat wie tegen hem is zondermeer moet worden beschouwd als vijand. Dat laat geen ruimte voor enige nuance of vrije uitwisseling van gedachten, en wie niet wil buigen moet op een gegeven moment breken.

Hoewel ik zeker niet betoog dat men mensen, die zich uit volle overtuiging verkiesbaar hebben gesteld voor de illiberale, openlijk racistische en discriminatore PVV, nu ineens met open armen moet ontvangen, en ik ook niet verwacht dat mensen die nu eindelijk afstand hebben genomen van de PVV zich bij toverslag zullen ontpoppen als grote voorvechters van de democratische rechtsstaat, geldt wel dat men deze splitsing moet toejuichen. Elke vermindering van invloed van Wilders is hoe dan ook een positief gegeven. Jarenlang riep Wilders dat hij minder, minder, minder wilde en nu heeft hij het eindelijk gekregen, en er is niemand die ik dat meer gun. Ik hoop dan ook van harte dat hij er blij mee is.  Ik ben het in geval wel. 

Het is ook hoopgevend om te zien is dat het binnen de VVD steeds zichtbaarder begint te rommelen, nu D66 en de VVD duidelijk van mening verschillen over de in te nemen houding tegenover de Amerikaanse illiberale despoot Donald Trump. De VVD opteert liever voor een appeasement-politiek en achterkamerdiplomatie – een opstelling die door diverse prominente VVD’ers (waaronder diverse oud-ministers) volkomen terecht wordt veroordeeld – terwijl D66 er de voorkeur aan geeft aan duidelijk verzet te bieden tegen het Amerikaanse imperialistische landjepik. Persoonlijk stapte ik al uit de VVD toen deze een coalitie aanging met het CDA en de LPF, terwijl ik vanaf het moment dat Rutte de onzalige beslissing nam om een gedoogsamenwerking aan te gaan met de PVV nooit meer op die partij heb gestemd. 

Met een beetje geluk blijkt dat ook de VVD haar hand heeft overspeeld en komt er op korte termijn binnen die partij een breuk tussen de neoliberalen, die ondanks hun naam niets met liberalisme te maken hebben, en de spaarzame liberalen die zich tot op heden teveel op de vlakte hebben gehouden en ten onrechte hebben gezwegen tijdens het steeds verder afglijden van de partij naar het illiberale demagogisch populistische gedachtegoed.

Ik schreef eerder op Antipopulista dat die liberalen, anders dan de voormalige vertegenwoordigers van de PVV, wat mij betreft ondanks hun (zeer) langzaam voortschrijdend inzicht, welkom zijn om bij te dragen aan de realisatie van een meerderheidskabinet zonder VVD. Want het is hoog tijd om naast het begin van het einde van de absolute macht van Wilders ook het regime van Dilan Yesilgoz omver te werpen, zodat een breed nationaal kabinet eindelijk kan beginnen aan het ongedaan maken van de titanische ravage die neoliberalen en illiberale partijen in de afgelopen vijfentwintig jaar hebben aangericht. Om deze reden herhaal ik hier mijn eerdere gedane oproep aan die liberalen binnen de VVD om op te staan tegen het bestuur van een partij die het liberalisme al vijfentwintig jaar uitsluitend nog lippendienst bewijst. In de tussentijd hef ik glas op degenen die ervoor gezorgd hebben dat de PVV-fractie nu kleiner is dan deze in de afgelopen vijf jaar is geweest. We mogen hopen dat, na dit mooie begin van het tweede kwart van de 21e eeuw, er steeds meer vertegenwoordigers van de PVV afstand nemen van de geblondeerde roeptoeter, en dat hij net zoals die andere ‘führer’ eindigt in een bunker waar vanuit hij blijft vloeken en tieren, maar zonder impact op de Nederlandse maatschappij.