Het zichzelf verklaarde midden in Den-Haag, wat feitelijk een naar rechts riekend neoliberaal verhaal is, zal ook de komende jaren geen soelaas bieden. Dus alle ballen op de lokale politiek. Daar kun je met elkaar kiezen voor een andere koers. Als het lukt om binnen de gemeenteraadsverkiezingen weg te blijven van de ronkende leugens over migranten, de aperte klimaatontkenning en gebrek aan ruggengraat als het om het lot van de Palestijnen gaat, dan maakt onze democratie nog een kans. Sowieso wil je politiek tot aan de keukentafel brengen. En het maakt nogal uit waar die tafel staat. De glooiende heuvels van Zuid-Limburg kennen een andere realiteit dan die van de eindeloze polders in Noord-Holland.

Je zou willen dat we ons meer bezighielden met welke samenleving en bijbehorende economie we in onze regio willen ontwikkelen. Als we nu naar de data kijken is duidelijk dat de verstedelijkte gebieden het voortouw nemen. Dat hoeft niet zo te zijn. Als we met elkaar inzetten op bedrijvigheid die gekoppeld is aan de gemeenschap, zal dat ongetwijfeld positieve effecten hebben. Wanneer een bedrijf vervuilt en de baas woont tussen de mensen die daar last van hebben, krijg je een andere dynamiek dan wanneer het hoofdkantoor op de Zuidas staat. Sowieso blijkt uit onderzoek dat het MKB vaak verankerd is in de omgeving, en zich daar ook voor in wil zetten. Datzelfde geldt voor onderwijs. Je wil mensen opleiden die in de buurt aan de slag kunnen en niet eindeloos in ellendige files wil staan of overvolle treinen moeten trotseren.

De economie van de toekomst is decentraal, regeneratief en solidair. Mits we bereid zijn afscheid te nemen van het neoliberaal kapitalisme waar uiteindelijk slechts enkelen van profiteren, ten koste van de mensen en natuur die het mogelijk maken. Extractie is geen houdbaar model. Onderdrukking ook niet. Burgers worden bozer en zijn collectief in de extreemrechtse fabel getrapt: alle onvrede wordt veroorzaakt door migranten. Die komen je woning en je baan afpakken. De beste remedie is om mensen meer inspraak te geven in hoe de samenleving tot stand komt. Wanneer iedereen naar eigen kunnen mee kan doen en daar eerlijk voor wordt beloond, is er minder aanleiding om het pad van haat te bewandelen.

Dat vraagt om sterke gemeenschappen waar conflict lokaal constructief gemaakt wordt. Waar  etno-nationalisme bestreden wordt met controleerbare informatie en een goed gesprek. Waar gestraft wordt als politici bedreigd worden. Grenzen aangeven doe je het liefst op de plek waar het nodig is. En meteen na het incident. Meerdere burgemeesters hebben al laten zien dat je je niet hoeft te laten kapen door relschoppers. Die in staat zijn gebleken hun taak serieus te nemen door op inhoud en binnen de kaders te blijven sturen. Echte bestuurlijke verantwoordelijkheid nemen. Hoor en wederhoor te plegen. Dicht bij de mensen te staan. 

Stel je nu eens voor dat we in staat zijn meer lokale politici die de democratie verder willen stutten in het zadel te helpen. Door de burgers te betrekken. Lokale oplossingen te vinden voor de specifieke problemen die zich lokaal voordoen. Zich niet verschuilen achter regels. De context serieus te nemen. Te blijven geloven dat als mensen samenleven, samenwerken en zich niet laten gekmaken dat een AZC gevaar oplevert, je veel verder komt met elkaar.

We zien hoe lokale politici onder druk komen te staan van het extreemrechtse sentiment in Den Haag. En hoe meer mensen de gang naar die stembus maken om weg te willen bewegen van die rotzooi, hoe beter. Dus ga in gesprek met de mensen om je heen. Moedig ze aan zich te verdiepen in de lokale politiek. Wat willen de partijen, maar ook wat is hun trackrecord tot nu toe? Wat zou een stem op hen betekenen voor de toekomst? Het is dé manier waarop we een antwoord kunnen geven op de middelmatigheid in Den Haag van het nieuwe kabinet waar het weer ieder voor zich wordt. Solidariteit bouw je door het goede voorbeeld te geven. Ga dus stemmen op 18 maart.

Beeld: P Ton van der Velden on Unsplash